work

ถ้าขึ้นชื่อว่างานแล้วล่ะก็ ต่อให้ไม่อยากทำแค่ไหนก็ต้องจำใจทำ ก็เค้าจ้างเรามาแล้ว

สองสามวันมานี้ความเครียดก่อตัวขึ้นรวมตัวกันเป็นความเซ็ง และจากนั้นอาการพาลทุกอย่างก็ตามมา

มันเริ่มจากแปลบทความจากหนังสือพิมพ์ ซึ่งอ่านแล้วต้องเป็นคนที่จินตนาการสูงถึงจะคาดเดาได้ว่าผู้เขียนต้องการสื่ออะไร เพราะแต่ละประโยคนั้นหาได้เป็นเรื่องเดียวกันไม่ (ที่จริงแล้วเป็นการไร้ซึ่งความสามารถของเราเองที่ไม่สามารถตีความออกมาได้ว่า ท่านอยากจะสื่ออะไร)

ในขณะที่กำลังปั้นจิ้มปั้นเจ๋อกับบทความอยู่นั้น เสียงจากนรกก็เพรียกมา บุ๊งส่งภาษาญี่ปุ่นมาให้แปล เดิมทีเวลาโดนให้แปลก็อารมณ์เสียอยู่แล้ว ยิ่งอยู่ในช่วงอารมณ์เสียกับงานของตัวเองอยู่ ความเครียดก็พุ่งเต็มพิกัด ส่งผลให้ภูเขาไฟระเบิด ลาวาทะลัก

อาฟเตอร์ช๊อคที่ตามมาก็คือ

1. อารมณ์เสียใส่บุ๊งระหว่างที่บอกคำแปล

2. บทความที่แปล เนื้อหาไขว้เขวจากความจริงไปเล็กน้อย ขอหยิบยกมาให้ดูเป็นบางส่วน

- นอกจากนั้นยังทำวิจัยการใช้แป้งมันสำปะหลังผลิตอะไรซักอย่างที่กรูไม่รู้จัก

- การส่งออกวัตถุดิบเพื่อผลผลิตทางด้านอุตสาหกรรมนั้นไม่เป็นสิ่งที่ยากอีกต่อไป แต่การต้องมานั่งแปลเมิงเนี่ย ยากสาดดด

- หากดำเนินการตามโครงการที่วางไว้ต่อไป องค์กรของเราก็จะสามารถแผ่อำนาจมืดออกไปได้ทั่วโลก

3. ชักสีหน้า (อันนี้เลี่ยงได้ควรเลี่ยง ไม่งั้นอาจเด้งได้)

มาอัพแก้เครียด ช่วงนี้เซ็งๆ กลับถึงบ้านแล้วให้ทำนู่นทำนี่ที่อยากทำหน่อยไม่ได้ ต้องมานั่งแปลนู่นแปลนี่ทำนู่นทำนี่ เบื่อ..

edit @ 22 Jan 2008 16:07:41 by อิจิโนะ